ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Βαρεθήκαμε το δράμα σας

Βαρεθήκαμε το δράμα σας
Advertisement

Συναντήθηκα πάλι προχθές τυχαία στο δρόμο μ’ έναν γνωστό μου. Χάρηκα στην αρχή που τον είδα και δεν μπορούσε με τίποτα να θυμηθώ γιατί χαθήκαμε. Δέκα λεπτά αργότερα, αφού μου είχε ρουφήξει την ψυχή, θυμήθηκα. Αυτός ο τύπος μιλούσε ασταμάτητα σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο για τον εαυτό του και τη ζωή του. Πολύ περισσότερο μιλούσε για τις αναποδιές στη ζωή του και για τη μαύρη του τη μοίρα, η οποία δεν αλλάζει χρώμα ποτέ. Θέματα οικονομικής κι εpωτικής φύσεως, όλα στραβά. Δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει ούτε τι κάνω κι αν είμαι καλά κι απλώς άρχισε το παραλήρημα .

Θυμήθηκα, λοιπόν, πόσο βαριέμαι αυτούς τους ανθρώπους που δε σταματούν να μοιρολογούν την ίδια τους τη ζωή. Θυμήθηκα πόσο με κουράζουν οι άνθρωποι που δραματοποιούν όλες τους τις καταστάσεις, τις οποίες σύμφωνα με αυτούς πάντα, κανένας άλλος δεν τις έχει περάσει, κανένας άλλος δεν έχει βιώσει τέτοια μαυρίλα. Αναφερόμενη σε όλους αυτούς, να τους πληροφορήσω πως έχουμε περάσει και χειρότερα.

Φυσικά κι έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή σε παρόμοιες καταστάσεις, που ο γkόμενος μας παράτησε, που λεφτά δεν είχαμε ούτε για τσιγάρα, αλλά έτσι δεν κάναμε. Δεν είχαμε τη μιζέρια και την κακομοιριά ζωγραφισμένη στα πρόσωπά μας και πολύ περισσότερο δεν πρήζαμε τους άλλους γι’ αυτό. Να μιλήσεις μία, άντε δύο για τα ζόρια σου, να νιώσεις καλύτερα, αλλά μέχρι εκεί. Στην τρίτη φορά καταντάς κουραστικός, απωθητικός για τους ανθρώπους που συναναστρέφεσαι.

Έτσι, λοιπόν, κάτι τέτοιους τύπους σαν κι αυτούς, μαθαίνουμε να τους αποφεύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι. Μαθαίνουμε να μένουμε μακριά απ’ όλους αυτούς που είναι βαθιά χωμένοι στο δικό τους προσωπικό δράμα και θέλουν με το ζόρι να τραβήξουν κι εμάς μέσα σ’ αυτό. Το ζήτημα είναι να καταφέρουν να βγουν απ’ το δράμα τους, όχι να βάλουν κι άλλους μέσα σ’ αυτό γιατί με παρέα γίνεται καλύτερο.

Να ήταν και κάτι σοβαρό, κάτι άξιο, να πέσουμε κι εμείς στα χάπια μαζί τους, ένα θέμα υγείας ας πούμε –κούφια η ώρα–, αλλά δεν είναι. Κλαίνε γοερά για ασήμαντα πράγματα, βουλιάζουν και πνίγονται μέσα σε μια κουταλιά νερό και το χειρότερο είναι πως χάνουν την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Επικεντρώνονται τόσο πολύ στα δραματικά προβλήματά τους που δε βλέπουν την πραγματική συμφορά γύρω τους.

Κι εμείς έχουμε προβλήματα, κύριοι, αλλά δε βάζουμε την κασέτα κάθε φορά που σας βλέπουμε. Τι μας νοιάζει εμάς αν η Σούλα δεν απάντησε στο μήνυμα και τι σας νοιάζει εσάς αν ο Γιωργάκης μπαλαμουτιαζόταν με άλλη εχθές το βράδυ; Υπάρχουν πιο σοβαρά θέματα συζήτησης απ’ αυτά, υπάρχουν πάντα λόγοι να σκάσετε έστω κι ένα μικρό χαμογελάκι. Τίποτα, όμως, εσείς.

Επιμένετε να μας βομβαρδίζετε με άχρηστες πληροφορίες, είστε πομποί, αλλά όχι δέκτες στη συζήτηση. Σαν χαλασμένο τηλέφωνο είναι η κουβέντα μαζί σας και μοιάζει κάπως έτσι: «Άκου να δεις τι έπαθα, είδα προχθές το βράδυ το Μαράκι και μου είπε πως θα μου στείλει να βρεθούμε, αλλά δεν έστειλε. Βγήκα κι εγώ, που λες, εχθές με την παλιοπαρέα να πιω για την καψούρα μου και να σου το Μαράκι παρέα μ’ έναν φλώρο». Πας εσύ να μιλήσεις να πεις «έλα μωρέ, είναι αλλού το κοpίτσι, μην ασχοληθείς άλλο», δεν προλαβαίνεις να τελειώσεις τη φράση σου και ξαναβάζει μπρος. «Έχω τον πόνο μου με το Μαράκι, που λες, έχω κι έναν λογαριασμό του ρεύματος στα ύψη να μην ξέρω πώς να τον πληρώσω».

Να μην τα πολυλογώ και λύση να τους βρεις στα προβλήματά τους, ούτε που την ακούν, είναι σαν να μην την είπες. Συνέχεια θα ξεφυτρώνουν ως δια μαγείας κι άλλες αναποδιές κι άλλα μπερδέματα και κάτσε εσύ ν’ ακούς για όσο αντέχεις. Άδικος κόπος.

Κάπου πρέπει να τα πούμε κι εμείς να ξεσπάσουμε. Μας ζαλίσατε πια, δε θέλουμε άλλο δράμα, βαρεθήκαμε. Έτσι όπως το πάτε θα μείνετε μόνοι σας γιατί κανείς δε σας αντέχει και τότε είναι που θα ζήσετε το αληθινό δράμα.

Αλλάξτε ρότα όσο είναι ακόμα νωρίς, όχι μόνο για το καλό των άλλων που σε τίποτα δε σας φταίνε, αλλά κυρίως για το δικό σας το καλό. Βάλτε λίγο χρώμα και λίγο χαμόγελο στη ζωή σας και παίξτε μας επιτέλους και καμία κωμωδία σ’ αυτό το έρμο το σανίδι που ανεβήκατε κι αρνείστε να κατεβείτε. Το λέει κι ο σοφός λαός, εξάλλου, πως το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. Εσείς ακόμα να βαρεθείτε;

Συντάκτης: Ντέμη Κάργατζη
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement