Συγγνώμη αν προσβάλλουμε την αισθητική σας

Advertisement
Συγγνώμη αν προσβάλλουμε την αισθητική σας
Advertisement

Ανοίγω την τηλεόραση να χαζέψω καμιά βλακεία να περάσει η ώρα και ξάφνου ξεπροβάλλουν δίμετρες ξανθιές με τέλεια πόδια, τέλειο στή8ος, τέλειο κwλο, τέλεια χείλη, τέλειες βλεφαρίδες, τέλειο μαλλί. Και, λέω, εντάξει, βάφονται και φτιάχνονται. Αλλά πόσο πια; Δεν μπορεί, θα ‘ναι κι από μόνες τους ωραίες. Ξεφυλλίζω περιοδικά.

Τα ίδια. Μα καλά, αυτές κυτταρίτιδα δεν έχουν; Μα καλά, δεν τρώνε; Ας ρίξω μια ματιά στο ίνσταγκραμ, λέω. Όχι σ’ αυτές τις κούκλες, τις μοντέλες. Στις κοινές θνητές, τις φίλες μου. Πάλι τα ίδια κι εκεί. Όλες έπαθαν Δούκισσα Νομικού. Ε, δεν πάει άλλο, λέω. Θα βγω καμιά βόλτα. Να τες πάλι κι εκεί. Να τα μίνι, να οι κορμάρες, να το μαλλί, λες και μόλις βγήκαν απ’ το κομμωτήριο, να τα αψεγάδιαστα πρόσωπα.

Και να τα επιφωνήματα θαυμασμού απ’ τον ένα, να και τα εντυπωσιασμένα βλέμματα απ’ τον άλλο, να και τα σκουντήματα, όταν περνά καμιά τέτοια τέλεια από μπροστά τους. Ε, άι σιχτiρ πια. Γεμίσαμε τέλειες. Αλλά αφού οι τέλειες έχουν πέραση, μπας και να δοκιμάσω να γίνω μία από αυτές;

Για να δούμε, λοιπόν, τι πρέπει να επιδιορθώσω:

Μαλλιά. Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ λούζομαι, στεγνώνω τα μαλλάκια μου, τα χτενίζω και τέλος. Άντε, και καμιά αλογοουρά. Άντε, και κανένα ίσιωμα στο τσακίρ κέφι. Κι ορισμένες φορές οι τρίχες, οι αναθεματισμένες, δε στέκονται, λες κι έχω βάλει το δάχτυλο στην πρίζα. Επομένως, στο εξής τα ισιώνω κάθε μέρα, τα τιγκάρω στη λακ, πάω και κάθε 15 μέρες κομμωτήριο για φρεσκάρισμα. Τσεκ.

Πρόσωπο. Βάζω την ενυδατική μου. Το αντηλιακό μου. Βάζω και κανένα μολύβι και καμιά μάσκαρα –μόνο το Σάββατο το βράδυ, φυσικά– και πολλά μου φαίνονται. Το μέικ-απ το ‘χω αποχωριστεί προ πολλού. Και κοκκινίλες έχω και κοντές βλεφαρίδες και μεγάλη μύτη και χείλια που σκάνε. Επομένως, στο εξής ξεκινάω προετοιμασία κανένα δίωρο νωρίτερα, ώστε να παστωθώ. Βάζω και κανένα εξτένσιον βλεφαρίδων. Κάνω και μια πλαστική στη μύτη. Βάζω και μάσκες κι αγγούρια και γιαούρτια. Τσεκ.

Σώμα. Εδώ κλαίμε. Φουλ κοιλιόδουλη. Μέχρι αηδίας. Τσακωμένη με τη γυμναστική πριν καν γεννηθώ. Χοντρή δεν είμαι. Εννοείται πως έχω κυτταρίτιδα, εννοείται κοιλίτσα, εννοείται οποιοδήποτε άλλο πιασιματάκι μπορεί να ‘χει μια γυναίκα, το ‘χω. Έχουμε και λέμε, λοιπόν. Στο εξής γυμναστική καθημερινά. Για φαγητό μόνο μαρούλια, πίτουρα βρώμης, super foods κι όλα αυτά τα υγιεινά που τρώνε οι vegan κι οι beauty bloggers. Ή πολύ απλά λιποαναρρόφηση, ολική πλαστική ή ό,τι άλλο, τέλος πάντων, έχει επινοήσει η επιστήμη για να φτιάχνει κορμιά. Τσεκ.

Και μετά από όλες αυτές τις πιέσεις και τις στερήσεις και τη σπατάλη περιουσίας και χρόνου, θα μπορώ κι εγώ πλέον να ‘μαι τέλεια. Και θα γυρνούν και θα κοιτούν και θα μένουν με ανοιχτό το στόμα. Μόνο που δε θα ‘μαι πια εγώ…

Αλήθεια, αξίζουν όλες αυτές οι θυσίες μόνο για να αρέσεις σε ορισμένους ανθρώπους και να εντυπωσιάσεις κάποιους άλλους, που δεν ξέρεις καν; Πρέπει να κάνεις γυμναστική και πρέπει να φροντίζεις τη διατροφή σου. Για ‘σένα. Για την υγεία σου και μόνο, όμως. Μέχρι εκεί. Δεν πρέπει να μην έχεις κυτταρίτιδα. Δεν πρέπει να μην έχεις σπυράκια. Δεν πρέπει να ‘χεις γαλλική μύτη. Δεν πρέπει να ‘χεις μεγάλα χείλη. Δε χρειάζεται να ‘χεις τίποτα διαφορετικό από αυτά που σου έδωσε η φύση. Πάνω απ’ όλα δε χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα για κανέναν άλλο.

Όποιος αναζητά το τέλειο είναι ελεύθερος να το βρει. Υπάρχει εκεί έξω. Είτε είναι δώρο της φύσης, είτε του photoshop, είτε του πλαστικού. Υπάρχουν κι άλλοι που αναζητούν ένα διαφορετικό «τέλειο». Αυτό που θα βρουν στις ατέλειές σου, μα κυρίως αυτό που θα βρουν στην ψυχή σου.

Αυτή η μάστιγα της τελειότητας έχει κατακλύσει κάθε τομέα της ζωής μας. Και μεγαλώνουμε με ενοχές. Και ντρεπόμαστε. Ντρεπόμαστε στην παραλία με το μαγιό. Ντρεπόμαστε να βάλουμε σορτς. Ντρεπόμαστε να μας δει γuμνούς ο κάθε νέος σύντροφος. Καλύπτουμε τις «ατέλειες», σβήνουμε το φως, αλλάζουμε τον εαυτό μας.

Μόνο που ένας άνθρωπος θα μείνει δίπλα μας γι’ αυτό που έχουμε μέσα μας κι όχι για το έξω μας. Γι’ αυτό, γιατί δεν επικεντρωνόμαστε λίγο περισσότερο εκεί; Να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας, να γίνουμε δοτικοί, να διώξουμε τον εγωισμό, να λέμε αλήθειες, να ‘χουμε χιούμορ, να χαμογελάμε. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των όμορφων ανθρώπων.

Και συγγνώμη αν προσβάλλουμε την αισθητική ορισμένων επειδή τυχαίνει να έχουμε κυτταρίτιδα, μεγάλη μύτη ή οποιαδήποτε άλλη «ατέλεια». Κι εκείνοι προσβάλλουν τη δική μας αισθητική με το να μας κρίνουν τόσο επιφανειακά.

Άλλαξε ό,τι θέλεις και κάν’ το όπως το θέλεις, αν σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Μην το κάνεις, όμως, σε καμία περίπτωση επειδή δέχτηκες ένα-δύο ή και πέντε-δέκα κακόβουλα σχόλια γι’ αυτό σου το χαρακτηριστικό. Μη χαλάς τη δική σου ομορφιά για την ασχήμια των άλλων.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Πηγή: pillowfights.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Πρόσφατα άρθρα