Σ’ αυτή τη μάχη, ήρωες, είναι ακόμα και οι ηττημένοι!

Advertisement
Σ’ αυτή τη μάχη, ήρωες, είναι ακόμα και οι ηττημένοι!
Advertisement

Γράφει η Kathy Lau

Νομίζεις πως έχεις φτάσει στα όρια σου αλλά δεν τα άγγιξες ακόμα.
Θεωρείς πως ότι περνάς είναι ζόρικο και δεν το αντέχεις αλλά πάλι δεν έφτασες στο ζενίθ του.

Νιώθεις πως οι άλλοι δεν σε καταλαβαίνουν και δεν σε συμπονούν αλλά η αλήθεια είναι πως δεν κατανοούν τον αγώνα που δίνεις για τη ζωή σου.
Ορίζουν πως η κυκλοθυμικοτητα σου ευθύνεται στην αποξένωση τους αλλά δεν μπορούν να αντιληφθούν πως η δική τους ανικανότητα προσαρμογής στο νέο τους ρόλο ως προς την καθημερινή σου ρουτίνα, είναι αυτή που τους αποκόπτει!
Δεν είσαι άξιος εμπαιγμού και οίκτου αλλά άξιος θαυμασμού και κατανόησης…
Η ζωή σου άλλαξε σε ένα πετάρισμα των βλεφάρων σου τόσο αιφνίδια που δεν πρόλαβες να ψελλίσεις καν τη λέξη «φοβάμαι»
Δεν σε φοβίζουν οι βελόνες πλέον, ούτε οι φλεβοκαθετηρες, οι οροί, τα ενδοφλέβια φάρμακα, οι ακτινοβολίες, οι επεμβάσεις που είναι πολύωρες και από αυτές κρέμονται όσοι σε αγαπούν.
Εσύ δεν προλαβαίνεις να νιώσεις τίποτα… Και αυτό γιατί ακόμα δεν μπορείς να διαχειριστείς το σώμα σου, τις επιπτώσεις όσων περνάς και τις ψυχικές σου διακυμάνσεις!
Θες κάποιες φορές απομόνωση, άλλες φορές συντροφιά για παρηγοριά και να ξεχαστείς από τα αμέτρητα σενάρια του μυαλού σου ως προς την πορεία σου!
Λες μέσα σου πότε άραγε θα τερματίσω και θα πάρω το δικό μου μετάλλιο? Πότε θα στεφθώ νικητής και θα γείρω ήρεμα κλείνοντας τα μάτια μου στο μαξιλάρι λέγοντας «Δεν πονάω»
Κάθε μέρα που περνάει είναι ένας άθλος. Ένας μεγάλος άθλος που πρέπει με γενναιότητα να καταγράψεις στο βιβλίο της ζωής σου, της ύπαρξης σου. Να είσαι ένα γενναίο παράδειγμα για όσους μιζεριάζουν, για όσους πονούν αναίτια και ανούσια, να είσαι η σκυτάλη που θα δώσεις στον επόμενο δρομέα για να τερματίσει κι εκείνος με ελπίδα…
Να σε περιγράφει μόνο μια λέξη στη ζωή σου εσένα που παλεύεις για την ζωή σου, την υγεία σου, τα κεκτημένα σου, ήρωας! Να είσαι ο δικός σου ήρωας…
Δεν έχεις ανάγκη από άλλους όταν εσύ είσαι το πρότυπο της εμψύχωσης και της γενναιότητας. Μετά παίρνουν δύναμη και οι αδύναμοι!
Η ζωή θέλει τόλμη, θράσος και θάρρος μαζί, να την κοιτάς κατάματα και να λες ότι κι αν συμβεί εγώ θα παλέψω με όποιο τίμημα.. Και κάποιες φορές ας ξέρεις πως ο αγώνας είναι άνισος, κι εσύ το κάνεις για σένα, όσους αγαπάς, για όσους θα σε αγαπήσουν μέσα από όλο αυτό…
Και κάποια μέρα θα ξυπνήσεις και κοιτώντας τον ήλιο θα αναφωνήσεις πως άξιζαν όλα τα δάκρυα, ο πόνος, οι στερήσεις, γιατί σε έμαθαν να ζεις, να αγαπάς περισσότερο, να ποθείς περισσότερο, να τα κάνεις όλα λίγο πιο πολύ με πάθος! Γιατί δεν ξέρεις πόσο θα ζήσεις. Και αυτή είναι η μαγεία…
Επειδή δεν ξέρεις κάνε τα όλα σωστά, όμορφα, ιδανικά και χωρίς γκρίνιες, μιζέρια, κακία! Όλοι μας κάποια στιγμή ζούμε αυτό που δεν θα θέλαμε και κάποιοι ίσως ότι δεν περιμέναμε.

Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους πέρασαν μια μεγάλη μάχη και προσπαθούν να κερδίσουν τον πόλεμο!

Ο πόλεμος θέλει ήρωες ακόμα και ηττημένους! Σημασία έχει ότι το ψυχικό σθένος είναι το μετάλλιο ανδρείας του κάθε ασθενή που παλεύει!

Πηγή: loveletters.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement