Μην σε τρομάζει η μοναξιά. Πονάει λιγότερο από την απουσία.

Advertisement
Μην σε τρομάζει η μοναξιά. Πονάει λιγότερο από την απουσία.
Advertisement

Γράφει η Ιωάννα Πιτσιλλή

Είναι τόσο δύσκολο να πεις αντίο καμιά φορά και να συνεχίσεις το δρόμο σου.

Είναι ένα αντίο που φοβάται και δειλιάζει. Που θα θέλε να είχε γεννηθεί πιο δυνατό και να ‘χε φωνή σαν σειρήνα δυνατή.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που είναι λες και έχουν κλειστεί σε κάδους πλυντηρίου μέσα. Και κάνουν κύκλους. Με νερό ζεματιστό και αρώματα λεβάντας. Και μέσα σε κάδους τέτοιους χάνουν από το γύρω γύρω τα χρώματα τους. Και δεν μπορούν να λάμψουν πια.

Είναι κάτι αποφάσεις που πρέπει να παίρνονται και κάποια βήματα που πρέπει να προχωράνε έστω και με παπούτσια σκισμένα ή ακόμα και με πόδια γuμνά.

Όταν οι σχέσεις τελειώνουν. Όταν οι φιλίες μπάζουν σαν βαρκούλες νερά και φλερτάρουν με πυθμένες. Όταν οι κύκλοι κλείνουν και ολοκληρώνονται. Και όταν δεν έχει κανείς τίποτα να περιμένει πια.

Είναι τόσο δύσκολο να πεις αντίο καμιά φορά και να συνεχίσεις το δρόμο σου. Είναι καταστροφικό όμως να συνεχίζεις να επιμένεις.

Μην σε τρομάζει η μοναξιά. Με τέρας δεν μοιάζει. Έχει τη γεύση του γλυκού όταν είναι επιλογή. Και κλωσάει όπως η κότα το αβγό μια ζωή καινούργια. Ζωή νέα! Που διψά για περιπέτεια και ομορφιές παράξενες.

Δεν είναι όμορφες οι αγάπες αν δεν είναι πια ζωντανές. Αν δεν στολίζουν με άνθη κερασιάς τις μέρες. Αν δεν φωτίζουν σαν λαμπιόνια της νύχτας τους ουρανούς.

Είναι δύσκολα τα αντίο ναι. Μα είναι κάποια αντίο που επιβάλλονται. Για να κινήσει ξανά η ζωή μπροστά. Και να φανούν οι ήλιοι και όλου του σύμπαντος οι αστέρες!

Πηγή: loveletters.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Πρόσφατα άρθρα