Δεν έχω χώρο για άλλη αναμονή, θέλω να ζήσω!

Advertisement
Δεν έχω χώρο για άλλη αναμονή, θέλω να ζήσω!
Advertisement

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων:
Aυτοί που ζουν την κάθε στιγμή, χωρίς να τους νοιάζει τι θα “σκάσει” την επόμενη…Και οι άλλοι που, μάλλον, ανήκω κι εγώ σ’ αυτή τη δυστυχή και καθόλου εύκολη κατηγορία, αυτών που ξοδεύουν καρδιά, ψυχή και συναισθήματα και περιμένουν καρτερικά να μπει από τη χαραμάδα της ψυχής τους μια αχτίδα φωτός.

Και αυτό με απασχολεί τραγικά και όλο και συχνότερα!

Η αναμονή της ίδιας της ζωής μου, όχι γιατί δεν προσπάθησα αλλά για έναν άγνωστο λόγο που δε γνωρίζω και ίσως δε μάθω ποτέ, δεν έρχεται αυτό που ονειρεύομαι.

Πολλά έχουν γραφτεί περί του θέματος και φτάνω να διαφωνώ με διάσημες ρήσεις του τύπου: “όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί και άλλα τέτοια σχετικά και αισιόδοξα.

Και ξέρεις, όσο πιο πολύ ανήκουμε σε αυτήν την κατηγορία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε ότι κάτι μας γλυστρά και φεύγει μέσα από τα χέρια μας, ζούμε μια ζωή σε αναμονή.

Τα εμπόδια, πραγματικά ή μη; Άφθονα.

Αχ, βρε εαυτέ μου, ξέρεις κάτι;

Θα έρθει η στιγμή που θα κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη – γιατί ο καθρέφτης δε λανθάνει ποτέ – και θα αναλογιστείς: Αυτές οι ρυτίδες σκάφτηκαν πάνω σου γιατί έζησες και το γούσταρες ή σκάφτηκαν πικρά μες την ψυχή σου – και ‘κει botox δε χωράει – απλώς μόνο γιατί περίμενες και περίμενες και ποτέ δεν τόλμησες να πηδήξεις από το βράχο της ζωής σου, ουρλιάζοντας να σε ακούσουν όλοι:

“Δεν έχω χώρο για άλλη αναμονή, θέλω να ζήσω!
Κι αν δεν τα καταφέρω με τα κύματα, καθόλου δε με νοιάζει, γιατί τόλμησα!”

Της Εύης Μαυρογιάννη.

Πηγή: anapnoes.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Πρόσφατα άρθρα