Η καλοσύνη δεν είναι a la carte. Ή την έχεις ή δεν την έχεις.

Advertisement
Η καλοσύνη δεν είναι a la carte. Ή την έχεις ή δεν την έχεις.
Advertisement

Σε μεσαιωνικά χειρόγραφα και τοιχογραφίες συχνά συναντά κάποιος τον τροχό της ζωής. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η απεικόνιση του. Χωρίς να σας κουράσω με λεπτομέρειες, αποτελείται από τρεις ομόκεντρους κύκλους. Στο κέντρο απεικονίζεται, ο κόσμος με την μορφή βασιλιά στον θρόνο του. Στον δεύτερο κύκλο οι τέσσερις εποχές. Στον εξωτερικό κύκλο απεικονίζονται οι δώδεκα μήνες.

Η εξωτερική πλευρά του κύκλου είναι και η πιο ενδιαφέρουσα. Απεικονίζονται επτά ή τέσσερις μορφές, οι οποίες συμβολίζουν τα στάδια εξέλιξης του ανθρώπου, ο οποίος ξεκινά από παιδί, φτάνει στην κορυφή από ηλικιακή και κοινωνική-οικονομική άποψη και είναι είναι βασιλιάς του κόσμου του (μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για μεσαίωνα, άρα οι μορφές στον τροχό είναι ανδρικές) για ν’ αρχίσει αμέσως μετά η πτώση του καθώς η κίνηση του τροχού συνεχίζεται.

Τελικό στάδιο είναι η απέλπιδα προσπάθεια του γέροντα να κρατηθεί στον τροχό καθώς καταλήγει στο στόμα του θανάτου. Η μέρα και η νύκτα θέτουν τον τροχό σε κίνηση κρατώντας το σκοινί.

Πάντα έβρισκα ενδιαφέρουσα αυτή την σχηματική απεικόνιση, καθώς είναι μια απλή αλλά καθόλου μονοδιάστατη ή απλοϊκή θεώρηση της ζωής μας. Προχωρώντας ένα βήμα πιο πέρα την σκέψη μας, τι θα θεωρούσαμε ως κινητήριες δυνάμεις της ζωής μας; Τον χαρακτήρα μας, τις ικανότητες μας, την τύχη μας και τους ανθρώπους που έχουμε στο περιβάλλον μας.

Ας πάρουμε λοιπόν τους κοντινούς μας ανθρώπους. Τους αγαπημένους μας, τους συγγενείς μας, τους φίλους και τους συναδέλφους-συνεργάτες μας. Αν θεωρήσουμε εύλογα ότι με τα λόγια και τα έργα τους θέτουν σε κίνηση τον τροχό της ζωής μας, το ίδιο κάνουμε και εμείς στην δική τους. Το ερώτημα είναι πάντα το ίδιο. Το τέλος είναι γνωστό. Πως επιλέγεις όμως να ζήσεις την ζωή σου είναι δικό σου θέμα.

Για μένα η λέξη κλειδί είναι η καλοσύνη. Θα μου πείτε ότι είμαι επικίνδυνα ρομαντικός ή αφελής ή ζω σε συννεφάκι όταν ξεστομίζω τέτοια λέξη σε άγριους καιρούς. Ακριβώς όμως επειδή οι καιροί είναι ζοφεροί μιλώ για καλοσύνη.

Όχι με την γλυκιά, ακαθόριστη συμπάθεια στο ανθρώπινο είδος, ούτε με πράξεις ελέους που θα σου εξασφάλισουν μια θέση στον παράδεισο. Μιλώ για την έμπρακτη καλοσύνη, για την στάση ζωής απέναντι σε ανθρώπους, ζώα, καταστάσεις. Μιλώ για την θεώρηση του ανθρώπου ως αθώου και όχι εκ των προτέρων ένοχου. Για το προσωπικό ξεβόλεμα έναντι του κοινού καλού. Για τα λόγια και τα έργα που θα βοηθήσουν συνανθρώπους, όχι γιατί περιμένεις κάποιο αντάλλαγμα, αλλά γιατί δίνεις την δυνατότητα σε κάποιον να βελτιώσει την ζωή του.

Εξίσου σημαντική με την καλοσύνη είναι η θύμηση και η λήθη. Θυμήσου πάντα αυτούς που σε βοήθησαν. Θυμήσου ότι η πορεία της ζωής σου οφείλεται και στην καλοσύνη που σου έδειξαν συνοδοιπόροι σου. Να μην είσαι φειδωλός στην αναγνώριση τους. Ο εγωιστής θεωρεί ότι όλη η προκοπή οφείλεται στον ίδιο.

Ο έξυπνος άνθρωπος καταλαβαίνει ότι στην ζωή υπάρχει αλληλεπίδραση και προχωράς ή οπισθοδρομείς ως είδος και με την συμπεριφορά σου απέναντι στους άλλους. Εξίσου σημαντική είναι η λήθη. Ξέχνα το καλό που έκανες, Μην το διατυμπανίζεις, μην το φέρνεις στην επιφάνεια κάθε φορά που συναντάς αυτόν που βοήθησες. Άσε τις πράξεις, την καλοσύνη και την υστεροφημία σου να μιλούν για σένα. Ακόμα και όταν συναντήσεις αγνώμονες μην αλλάξεις στάση απέναντι στους ανθρώπους.

Η καλοσύνη δεν είναι αεράκι να αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι βράχος που ατενίζει την θάλασσα της ανθρώπινης ματαιότητας και της αθάνατης ψυχής. Είναι δύναμη που σε βοηθά ν’ αντιμετωπίζεις με γενναιότητα το γύρισμα του τροχού της ζωής σου.

Του Λουκά Αναγνωστόπουλου

Πηγή: wp.loveletters.gr

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Πρόσφατα άρθρα