Ρόμπερτ Ένκε, η απόγνωση, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία

Advertisement
Ρόμπερτ Ένκε, η απόγνωση, η κατάθλιψη, η αυτοκτονία
Advertisement

Στις 10 Νοεμβρίου 2009, ο Ρόμπερτ Ένκε αποχαιρέτησε τη σύζυγό του και την 10 μηνών υιοθετημένη κόρη τους. Ένα φιλί στο στόμα στην Τερέσα, ένα στο μέτωπο της Λέιλα. Τους είπε ότι πηγαίνει στην προπόνηση. Και έφυγε. Είπε ψέματα…

Δεν είχε προπόνηση το Ανόβερο εκείνη την ημέρα. Ο Ένκε μπήκε στο αυτοκίνητό του και επί οκτώ ώρες γυρνούσε στους δρόμους. Πήρε τηλέφωνο στο τοπικό νοσοκομείο για να ακυρώσει το ραντεβού με τον γιατρό που τον παρακολουθούσε. Είπε πως ήταν καλύτερα. Δεν ήταν. Χαμένος ήταν.

Οι ώρες περνούσαν, έφτασε απόγευμα, είχε ήδη πέσει το σκοτάδι. Σταμάτησε τη μαύρη Μερσέντες όταν βρέθηκε σε μια σιδηροδρομική διάβαση.  Κατέβηκε από το αυτοκίνητο, άφησε στο κάθισμα του συνοδηγού το πορτοφόλι του και το κινητό τηλέφωνό του, το οποίο είχε απενεργοποιήσει ώρες πριν. Πέρασε τις κατεβασμένες μπάρες και στάθηκε στις ράγες. Στο βάθος ακουγόταν η μηχανή του τρένου. Πλησίαζε… Αυτά ήταν τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής του…

Ο Ρόμπερτ Ένκε αυτοκτόνησε. Ήταν 32 χρόνων, ήταν βυθισμένος στην κατάθλιψη, δεν έβρισκε διέξοδο, δεν έβρισκε λόγο για να ζει. Ο Ρόμπερτ Ένκε πέθανε, στην ψυχή, δύο χρόνια νωρίτερα, όταν έχασε το 2006 την δίχρονη κόρη του, η οποία γεννήθηκε με δυσπλασία στην καρδιά. Το κορμάκι της Λάρα δεν άντεξε τις συνεχείς επεμβάσεις και τα βαριά φάρμακα, ο πατέρας της δεν άντεξε τον χαμό της.

Δεν είχε σημασία αν κέρδιζε τίτλους, πρωταθλήματα και κύπελλα, αν θα ήταν ο βασικός τερματοφύλακας της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010, αν θα είχε λεφτά και δόξα.

Ήδη από το 2002 ο Ένκε είχε αρχίσει να αντιμετωπίζει την κατάθλιψη. Ήταν στη Μπαρτσελόνα, αλλά ένιωθε άχρηστος, πίστευε ότι δεν τον καταλάβαιναν και δεν του έδιναν ευκαιρίες. Toν Σεπτέμβριο του 2002 κλήθηκε να υπεραπσιτεί την εστία των Καταλανών σε ένα παιχνίδι Κυπέλλου κόντρα στην Νοβέλδα, ομάδα τρίτης κατηγορίας. Η Μπαρτσελόνα θα ηττηθεί με 3-2, ο Φρανκ Ντε Μπουρ θα γίνει τόσο έξαλλος μαζί του που θα αρχίσει να του ουρλιάζει από το κέντρο του γηπέδου. Ο Ένκε τον κοίταξε, χαμήλωσε το βλέμμα και δεν είπε τίποτα. Ο Ολλανδός θα του αποδώσει δημόσια, μιλώντας στους δημοσιογράφους, την ευθύνη για την ήττα. «Τον έριξαν στον λάκο με τα λιοντάρια» θα πει μετά το θάνατό του Ένκε ο Βίκτορ Βαλδές.

Με μια σύζυγο που τον λάτρευε στο πλευρό του, ακολουθώντας τις συμβουλές ενός ειδικού ψυχίατρου, με τη μεταγραφή στο Ανόβερο και κυρίως με τη γέννηση της Λάρα το 2004, ο Ένκε έκανε προσπάθεια να βγάλει από μέσα του το φάντασμα που τον στοίχειωνε. Οι ψυχολόγοι του Ανόβερου τον ρωτούσαν συχνά πως ένιωθε. Απαντούσε πως είναι καλά. Ήταν καλά, ήταν η κόρη του το κίνητρο για να ζει.

Ο θάνατός της ήταν η αρχή του δικού του τέλους. Βυθίστηκε και πάλι στην κατάθλιψη, ήρθε αντιμέτωπος με το κενό. Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1977 και άρχισε την καριέρα του στην Ιένα. Αγωνίστηκε σε Γκλάντμπαχ, Μπενφίκα, Μπαρτσελόνα, Φενέρμπαχτσε και Τενερίφη, προτού ενταχθεί στο δυναμικό του Αννόβερου το 2004. Το 2007 κλήθηκε στην εθνική ομάδας της Γερμανίας. Πέθανε στις 10 Νοεμβρίου 2009. Άφησε πίσω την Τερέζα και την Λέιλα. Πήγε να αναζητήσει τη Λάρα. Πήγε να αναζητήσει τη λύτρωσή του… Δεν επέλεξε την αυτοκτονία. Απλά ένιωθε ότι ο πόνος που είχε μέσα του ήταν πιο βαρύς από τον τρόπο που είχε για να τον αντιμετωπίσει.

Πηγή

Διαβάστε περισσότερα
Advertisement

Σχετικά άρθρα